Σε συγκλονιστικές αποκαλύψεις προέβη ο πρώην επιθετικός των Πανιωνίου, Κέρκυρας και Πανθρακικού Γιάννης Σιμώσης, σε συνέντευξη που έδωσε στον ραδιοφωνικό σταθμό της «ΕΡΑ Σπορ».


Ο 29χρονος μίλησε για τον εθισμό του στον τζόγο και το πώς κατάφερε τελικά να απεμπλακεί, ενώ επίσης τόνισε πως παρά το γεγονός πως υπήρχαν φορές που δεν ήξερε εκ προοιμίου τα αποτελέσματα σε παιχνίδια που θα αγωνιζόταν, ποτέ δεν στοιχημάτισε εναντίον των ομάδων του. Πλέον, έχει αφήσει πίσω του αυτή την ομολογουμένως άσχημη κατάσταση, ενώ παράλληλα παρότρυνε όσους αντιμετωπίζουν παρόμοια προβλήματα να… παλέψουν με το «θηρίο».

Πώς ξεκίνησε ο εθισμός


«Σήμερα συμπληρώνω 38 μήνες αποχής από τον τζόγο. Είμαι 38 μήνες καθαρός. Έπαιζα κυρίως στοίχημα, αλλά είχα δοκιμάσει όλα τα ήδη τζόγου όπως καζίνο, ιππόδρομο κτλπ. Θυμάμαι τον εαυτό μου να ξεκινά με απλά στοιχήματα με φίλους στο μπιλιάρδο από τα 12-13 μου χρόνια. Ειδικά όταν έφυγα στην Αθήνα για τον Πανιώνιο μετά τα 15, ήμουν μόνος και είχα δικά μου λεφτά, ξέφευγα όλο και πιο πολύ», τόνισε αρχικά και στη συνέχεια απαντώντας στην ερώτηση γιατί έπαιζε τόσο πολύ είπε: «Είχα μεγάλη οικονομική άνεση από την οικογένειά μου. Στην αρχή όταν πρωτοέπαιξα κέρδισα και είδα ότι το έχω, οπότε νόμισα ότι θα συνεχίσω έτσι και θα γίνω εκατομμυριούχος. Όμως το μηχάνημα δεν μπορεί να το κερδίσει κανείς. Η οικογένειά μου ήταν και είναι εξαιρετική. Εγώ φορούσα τα καλά μου ρούχα, είχαμε και ένα καλό όνομα στην γειτονιά, έπαιζα ποδόσφαιρο, ήμουν κοινωνικός και όλοι έλεγαν τα καλύτερα, αλλά τελικά είχα πολλά προσωπεία. Όποτε ήθελα είχα το καλό πρόσωπο».

Το παιχνίδι όπως θα ήθελες να είναι
Asian Handicap
Cash out Euro
Casino
Chat
Live Streaming
Mobile Support
Support
5/5
01234
Ψήφοι
(89)

«Δεν έχω παίξει ποτέ κατά της ομάδας μου, παρότι ήξερα τα αποτελέσματα ορισμένες φορές»

Για το αν επηρεάστηκε η καριέρα του εξαιτίας του εθισμού του σχολίασε: «Μέχρι πριν τρία χρόνια άλλαζα συνέχεια ομάδα λόγω της αστάθειας του χαρακτήρα μου. Αγαπάω πάρα πολύ το ποδόσφαιρο. Παρ’ όλα αυτά, νομίζω πως παρά την μεγάλη μου αγάπη δεν μπόρεσα ποτέ να αφοσιωθώ στο 100%. Ο εθισμός μου είχε συνέπειες στην επαγγελματική μου καριέρα που ξεκίνησε λαμπρά από τον Πανιώνιο σε ηλικία μόλις 17 ετών στην Super League, αλλά όταν έχεις χάσει… ένα καράβι λεφτά δεν μπορείς να είσαι απόλυτα συγκεντρωμένος. Δεν έχω παίξει ποτέ κατά της ομάδας μου, παρότι ήξερα τα αποτελέσματα ορισμένες φορές. Φυσικά υπήρχε τζόγος. Εγώ πάντα ήθελα όταν αγωνίζομαι να κερδίζω και να δίνω τον καλύτερό μου εαυτό και αυτό έκανα. Θυμάμαι μια φορά χαρακτηριστικά, ήμουν στον πάγκο και μπήκα μέσα τελευταία στιγμή. Αλλάξαμε όλη την ενδεκάδα βάζοντας τους σχετικά πιο αδύναμους παίχτες. Σκόραρα, προηγηθήκαμε και κατά κάποιο τρόπο υπήρξε κάποιο άγχος, αλλά στην συνέχεια μας συνέτριψαν».

«Ο τζόγος έχει πόνο και τρέλα»


«Εκλεβα την οικογένειά μου για να παίξω στοίχημα. Δεν υπάρχει κάτι χειρότερο από αυτό. Κάθε εθισμός έχει τους δικούς του πόνους, ψυχοσωματικούς. Ο τζόγος έχει στερήσεις, πόνο, τρέλα, παράνοια. Εμένα χάλασαν τα δόντια μου από το άγχος και τα μαλλιά μου άσπρισαν και πέσανε. Με βοήθησε το ότι ήμουν εσώκλειστος τρεις μήνες στο σπίτι χωρίς κινητό με επαφή μόνο μια εβδομάδα με την οικογένεια μέσω τηλεφώνου από το Κέντρο. Ήταν ένα Πανεπιστήμιο εκεί μέσα. Είμαι πλέον στην Οργάνωση Ανώνυμων Τζογαδόρων. Θεωρώ πως αφού τα κατάφερα εγώ, μπορούν να τα καταφέρουν όλοι. Θέλω να βοηθήσω σε ότι περνάει από το χέρι μου. Τέλος, να επισημάνω ότι δεν έχει σχέση το πόσο παίζεις για να καταλάβεις ότι έχεις εξάρτηση. Κάποιος που έχει ένα και χάνει ένα, έχει το ίδιο πρόβλημα με αυτόν που έχει δέκα και χάνει δέκα. Ο άρρωστος παίζει όσα έχει. Αν έχει πενήντα σεντς, θα παίξει πενήντα σεντς, αν έχει ένα εκατομμύριο θα παίξει ένα εκατομμύριο…».

Τέλος, σχετικά με το πότε αντιλήφθηκε το πρόβλημα και το πώς το αντιμετώπισε είπε: «Στο τέρμα έφτασα πριν τρία χρόνια και τρεις μήνες. Τότε συνέβη κάτι στον πατέρα μου που είχε μια επιχείρηση. Τον κατασπαράξανε και μείναμε «στον δρόμο». Είχα κλέψει χρήματα από τον πατέρα μου, το κατάλαβε και μου είπε ότι θα βρίσκαμε μια λύση ή θα έφευγα από το σπίτι. Πήγα σε Κέντρο Απεξάρτησης. Το Κέντρο με βοήθησε γιατί ενώ αρχικά μπήκα για να μπω, όσο περνούσαν οι μέρες και ήμουν καθαρός από τον τζόγο καταλάβαινα πως υπάρχει ζωή και χωρίς τον τζόγο. Το μυαλό μου καθάρισε. Σήμερα είμαι πεπεισμένος και σίγουρος για αυτό γιατί έχω και ανθρώπους δίπλα μου που με στηρίζουν και με βοηθάνε. Πήγα σε κέντρο απεξάρτησης και το έκανα για να το κάνω. Έφτασα στον δικό μου πάτο. Δεν υπάρχει πάτος βέβαια, πάντα υπάρχει και κάτι πιο κάτω. Έψαχνα βαθιά μέσα μου σανιδά σωτηρίας. Το πρώτο βήμα για να ξεκινήσεις την απεξάρτηση είναι να αποδεχθείς ότι είσαι άρρωστος. Αυτό είναι και το δυσκολότερο κομμάτι. Εγώ αντιδρούσα και δεν ήθελα να το αποδεχθώ. Σήμερα όμως το γνωρίζω και το αποδέχομαι».