Γεια χαραντάν αναγνώστη μου. Ήρθε η μέρα του τελικού, έπειτα από ένα μαραθώνιο Μούνδιαλ που δεν έχουμε ξαναδεί (και σύντομα θα μεγαλώσει κι άλλο, όπως το πάει ο Τζάνης ο Ινφαντίνος). Ήρθε η μέρα του τελικού, που λες, κι εγώ κατάλαβα ένα πράγμα. Ότι το ποδοσφαιράκι μας παραμένει λαϊκό σπορ. Τι κι αν μάς έβαλαν σόου ημιχρόνου και σαχλαμάρες; Στοίχημα για τα τραγούδια της ανάπαυλας και για το φόρεμα της Σακίρας δεν έχουμε παίξει. Ακόμα δηλαδή.
Προς το παρόν μένουμε στα παλιά και αγαπημένα. Και να σου πω και κάτι; Μπορεί να παίζουμε απόψε σε γήπεδο του NFL, όμως ένας τελικός Μούνδιαλ είναι λαμπρός από μόνος του, δεν θέλει φρουφρού κι αρώματα.
Ειδικά ένα ματς όπως το σημερινό, με δύο ομάδες γεμάτες αντιθέσεις. Πολλοί έχουν πλασάρει τον τελικό ως το αντάμωμα του Λιονέλ του Μέσι με τον Λαμίν τον Γιαμάλ, που πριν από καμιά δεκαπενταριά χρόνια μπανιάριζε στη σκάφη της Γιούνισεφ. Αλλά είναι λάθος να το βλέπουμε έτσι.
Η Αρχεντίνα είναι η ομάδα του Μέσι. Τέλος, τελεία, παράγραφος, που λέει και μια ψυχή. Έχεις 25 βομβιστές αυτοκτονίας έτοιμους να μπουν στη μάχη για χάρη του αρχηγού τους. Του κορυφαίου όλων. Συγγνώμη, Ντιέγκο, αλλά έτσι είναι.
Η Ισπανία είναι κάτι άλλο. Είναι μια παρέα. Δεν υπάρχει ο ένας, ο σπουδαιότερος όλων. Σήμερα είναι ο Μερίνο, αύριο ο Ογιαρθάμπαλ, μαθαύριο ο Φεράν. Όλοι μπορούν να γίνουν πρωταγωνιστές. Είναι το τέλειο ανσάμπλ καστ.
Όμως ποιος κερδίσει σε τέτοιες περιπτώσεις. Η μία μεγάλη προσωπικότητα, ή η ομάδα; Αλήθεια σε ρωτάω, αναγνώστη μου, γιατί κι εγώ δεν ξέρω.
Και ξέρεις ποιο είναι το αστείο; Φαντάζομαι το έχεις ήδη διαβάσει, αλλά το Ισπανία – Αργεντινήθα ήταν το φετινό (ή περσινό, κανείς δεν έχει καταλάβει) Φιναλίσιμα, το ματς των πρωταθλητών Ευρώπης και Νότιας Αμερικής.
Η Φίφα ήθελε να παιχτεί το καλοκαίρι του 2025. Όμως και οι δύο ομάδες είχαν υποχρεώσεις. Μετά αποφασίστηκε να γίνει το ματς τον περασμένο Μάρτιο. Αλλά ήταν να διοργανωθεί στο Κατάρ, την ώρα που δίπλα έπεφταν βόμβες. Οπότε η Φίφα έψαξε νέα τοποθεσία, αλλά οι δύο ομοσπονδίες δεν μπορούσαν να συμφωνήσουν ούτε στο χρώμα του γκαζόν. Και φτάσαμε εδω που φτάσαμε.
Ισπανία – Αργεντινή προγνωστικά
Και η καρδιά και το μυαλό λένε Ισπανία. Δεν το περίμενα ποτέ ότι θα είμαι τόσο με τους Ισπανούς, όμως βλέπεις τη χαρά του παιχνιδιού στα μάτια τους. Και ειδικά στα μάτια των Βάσκων της ομάδας. Ποιος να το πίστευε πριν από είκοσι χρόνια; Η Αργεντινή με έχασε στον ημιτελικό. Και αυτή και η Αγγλία ήταν δύο τοξικές συμμορίες ημιποινικών τύπων. Ναι, το είπα, θέλω να το πάρει η Ισπανία.
Ωστόσο, οι αποδόσεις στις στοιχηματικές εταιρίες, που θέλουν φαβορί τους Ισπανούς, δεν με καλύπτουν. Ναι, θεωρώ ότι θα κερδίσει η Ισπανία στο ενενηντέλεπτο, αλλά η αξία σήμερα είναι αλλού.
Σωστά διαβασμένο είναι, στα μάτια μου, και το άντερ δυόμισο, οπότε ούτε εκεί θα πάω. Αλλά θα το προσεγγίσω διαφορετικά. Να μην έχουμε κανένα γκολ στο πρώτο τριαντάλεπτο, στο 1.79 της Novibet. Αξίζει, όταν και οι δύο ομάδες θα φυλάνε τα νώτα τους (κι έχεις και το μπρέικ ενυδάτωσης στη μέση).
Δεύτερον, μιλάμε για δύο ομάδες ιδιαίτερα λεϊτγκολιάρες, που λένε. Οπότε παίζω να έχουμε γκολ από το 75′ και μέχρι το τέλος της κανονικής διάρκειας του ματς, στο πολύ καλό 2.10, επίσης από τη Novibet.
Και τέλος, θα παίξω και την ασίστ του πιο παθιασμένου παίκτη του τουρναμέντου, της κορυφαίας μπούκλας στο φουτμπόλ, του Μαρκ του Κουκουρέγια, στο 6.00 της Stoiximan.
Και μην ξεχνάς, αναγνώστη μου. Ο Νώντας δεν είναι τίπστερ. Ο Νώντας είναι ιδέα.
